Maart 2026

Aanwezigheid zijn vanuit een niet duidbare laag,  in trage toestand. Vanuit ontvankelijkheid en nutteloosheid. Niet vanuit wat een ander van je wil. Niet vanuit: u vraagt wij draaien.

Ik bemerkte bij mezelf de afgelopen dagen agitatie op gedrag vanuit efficiëntie en pragmatisme. Vinden we dit allemaal echt zo belangrijk? Hebben efficiëntie en doelmatigheid niet de oorspronkelijke levendigheid die wil stromen verstoten? Efficiënt, pragmatisch en praktisch. Opdat we alles volbrengen, af krijgen. Opdrachtgevers tevreden stellen. Harder rennen, want er kan nog meer bij. Efficiëntie en pragmatisme zijn dan gewillige handlangers.

Zijn die gedrevenheid en dienstbaarheid een maatschappelijk norm? Misschien wel mede mogelijk gemaakt door programmering van jongs af aan. Weten dat je bestaat. De behoefte aan aandacht en erkenning. Is die er niet of? Of is deze voorwaardelijk?
Papa en mama blij maken. Het goed doen, geen fouten maken. Hoge cijfers halen. Productief zijn. Carrière maken, aanzien verkrijgen, er toe doen.

Liefde willen ontvangen…

Waarom zou ik me aan deze uiting van verlangen irriteren? Wat zegt dat over mij?
De situatie niet kunnen nemen zoals die is? Ongeduld? Moet het sneller, reflectiever, dieper, beter? Gaat het niet efficiënt genoeg? Ontmoet ik hierin mijn eigen paradox? Projectie?

De ziel heeft geen boodschap aan tijd. Op die niet te duiden laag, lijkt het meer te gaan over heel worden en heel zijn. In volle omvang te leven.
Oude pijn kan je pas bewust tot heling brengen als je voelt dat je pijn hebt. Door op bepaalde zaken opnieuw en opnieuw vast te lopen. Om er vervolgens moedig en kwetsbaar in te stappen, je over geven. Omdat je niet meer anders kan.
Om na een lange weg, er achter te komen dat je in feite vrij bent. Dat oude pijn en je eigen onderliggende overtuigingen je houden op de plek waar je niet wil zijn.

Als je wilt doorleven i.p.v. door leven, dan zijn pragmatisme en efficiëntie geen handlangers. Integendeel, ze zorgen ervoor dat je ver bij de pijn wegblijft. En bovendien doorleven en doorvoelen levert niets concreets en tastbaars op. Of is het nog lastiger te verdragen dat pijn zeer doet. Direct uitblijvend resultaat maakt dieperliggend zelfonderzoek dan gelukkig lastig te verkopen. Beter van niet…

Echter de weg naar vrij leven is geduldig, ingangen blijven zich aandienen aan de hand van obstakels en doodlopende wegen.

Het onaangename toelaten en onderzoeken is iets wat we liever niet doen. We hebben er sowieso natuurlijk ook geen tijd voor. En dus gaan we met een door onszelf opgelegde mindset verder met hard rennen. Rennen op een lopende band. We beseffen pas, dat wanneer we van de band afstappen. Er zijn geen daadwerkelijk meters gemaakt.  We zijn geen steek verder gekomen, alleen een dagje ouder geworden.

Een oprechte vraag inbrengen is niet altijd aangenaam. Je weet dat je kwetsbare stukken tegen gaat komen. Voelen en gewaarworden dat de emotie van de ander ook jouw emotie is. Dat geen emotie in die zin uniek is. Dat het ik wel denkt dat het alleen is, maar dat alleen zijn gaat over zelf je eigen verdriet tegemoet kunnen treden en dit zelf dragen. Vanuit volwassenheid, wetende dat je het gekwetste kind in jezelf zult aantreffen. Kan je daar bij aanwezig blijven? Liefdevol je eigen verdriet toelaten? Zonder je te verliezen in het idee dat dit ondraaglijke eenzaamheid is?  
Alle emoties zijn al lang en breed ervaren. Velen gingen ons voor…
Een ieder voor zichzelf en allen voor iedereen.

Opstellingen werk doe je voor jezelf en doe je samen. Samen een veld van liefde laten ontstaan. Jezelf toestaan open te staan voor een laag die we niet kunnen bespelen. Voelen en binnen laten komen wat een opstelling laat zien.

Vertragen in dienst van heel worden en in dienst van liefde. Of is dat precies het tempo van het hart wanneer haar kwetsbaarheid daglicht krijgt?

Dit is waarom ik opstellingenwerk aanbied. Om liefde te faciliteren.
Als er animo is, ben ik beschikbaar en dan dragen we met elkaar een liefdevol veld dat een helende werking heeft.

Common Ground, voor alle soortige, persoonlijke vraagstukken waar je naar wil kijken.
Om bij te dragen aan een liefdevol veld.
En natuurlijk mag je er ook van leren…

September 2025

De leergang Systemisch werk - Organisaties wordt met enthousiasme gevolgd en ik durf voorzichtig te constateren dat SystemischerWijs bestaansrecht heeft. Om het maar even in systemische taal uit te drukken. Nu, in dit tweede jaar de derde ronde van de leergang van start gaat, kan er een nieuw onderdeel naast komen te staan. Dit onderdeel heb ik Common Ground genoemd. Een tweedaagse waarbij opstellingen worden toegepast om persoonlijke en werkgerelateerde vragen te onderzoeken.

Toen ik als supervisor en leersupervisor werkte vond ik het altijd zonde als er een scheidslijn werd opgetrokken zodra er pijnlijke persoonlijke verhalen schuilden achter vraagstukken waar je tijdens je werk tegen aanloopt. "Pas op voor te veel tranen". Want dan wordt het therapeutisch en dat hoort niet thuis in supervisie. En ja, ook ik stoor me aan de vraag: "Waar komt dit vandaan?" Die vaak te snel en enigszins brutaal gesteld wordt. Met andere woorden; "Wat is er in je jeugd voorgevallen?". Misschien komt deze vraag wel voort uit een behoefte om iets bij de ander te raken en fixen. Een vorm van tegenoverdracht zonder dat er sprake is van overdracht. Of terwijl; projectie. Zelfreflectie blijft daarom in elke hoedanigheid relevant! 

Een vermoeden van onverwerkte of onbegrepen onderliggers zou je tegemoet kunnen treden met de vraag:  "Weet je waar het zijn oorsprong vindt?  Zo nee, wil je dat onderzoeken? En zo ja, wat zou je er mee willen?" 

De regie ligt - zeker aangaande gevoeligheden - bij de ander. Het verhaal van de ander, daar vraag je naar wanneer je aanvoelt dat het moeizaam verteld wil worden, maar wel gehoord wil worden. En ook dat kan je heel transparant voorleggen. Klopt deze aanname? Een dieper verlangen om een verhaal daglicht te geven. Om te leren vanuit volwassenheid naar jezelf te kijken en een stap te maken door de pijn liefdevol te gaan dragen. 

Dit zou je een vorm van therapie kunnen noemen. Maar mij maakt het niet uit welke naam het heeft. Het staat in dienst van waar iemand vandaag de dag tegenaan loopt. In dienst van je vrij willen voelen. In dienst van willen weten waar je gevoelige punten liggen en hierbij aanwezig kunnen blijven. Het ongemak en de pijn kunnen erkennen. Inzien dat je destijds een manier van omgang hebt gevonden die helpend was en zeer waarschijnlijk ook levensreddend. En dat je inmiddels niet meer gered hoeft te worden en in een fase bent beland waarbij je het overlevingsmechanisme kan gaan afleggen. Een voorval uit je werkcontext kan dan een ingang zijn voor nader onderzoek. Een voorzetje als het ware. 

"Wat heeft de situatie jou te vertellen? Wat valt er over jezelf te ontdekken? Welke patronen ben je aan het herhalen? Wat geloof je ten diepste (nog) niet? Welke overtuigingen, die je als kind verankerd hebt, bepalen vandaag de dag nog steeds welke deuren voor je dicht blijven?" 

Is het al met al dan niet één grote ontdekkingstocht? Waarbij je gaandeweg groeit en innerlijk steeds rustiger en bewuster wordt? Uiteindelijk gaat het er misschien wel om hoe jij je wil verhouden tot wat je meemaakt. Dat je daar bewuste keuzes in kan maken. Hans Korteweg verwoordt dat heel mooi:
 

"Het lot trekt ons aan en duwt ons. Het is door ons heen gevlochten. Krachten drijven ons aan, vanbinnen en vanbuiten, ontelbare kleine klokjes tikken in ons en lopen ieder op hun tijd af. En het is alles zo breekbaar. 

Wie geen antwoord geeft wordt overgenomen; hij wordt het kind van zijn ouders, de kwalen van zijn lichaam, de stand van zijn bankrekening, een auto in de berm. Wie geen antwoord geeft wordt slachtoffer van het lot." (Het lot & de liefde)

Met Common Ground geef ik de ruimte aan de rode draden tussen werk en persoonlijke vraagstukken. Zodat ze zichtbaar worden en je bewuster maken. Het ene systeem is helpend om aangaande het andere tot een besef te komen. Een kwartje dat valt… een wissel die gelegd kan worden. En ondertussen meer en meer van jezelf gaan houden en dus ook van anderen.